Kerknieuws
Gereformeerde Gezindte
Openingspagina
Boekbespreking
Foto's
Persoonlijk
Kerkbodes
Spreuk van de week
Overig
Ware gebeurtenissen
Kerkelijk leven
Jongerenrubriek
Muzikale pagina + agenda
Columns
Links
Uw aandacht voor:
Columns

Op deze plaats kunt u wekelijks een column aantreffen van een bekende of minder bekende persoon vanuit kerkelijk Nederland. Deze keer een column van Frans Roos over:

Reis
De eerste maandag van het jaar waren we in de kapel in Gortel bij elkaar om het nieuwe schooljaar te openen.
Het leven, zo zagen we, lijkt op een wandeltocht.
Bij onze geboorte gaan we op reis, om onze tocht af te sluiten bij ons sterven.
De reis door het leven kan lang zijn of kort, maar één ding is zeker: we sluiten de tocht allemaal af met het bereiken van de bestemming.
Dat is zo ongeveer de enige zekerheid die de wandeltocht biedt.
Om te illustreren hoe belangrijk het is om ons tijdens deze tocht te laten leiden door het Woord van God, vergeleek ik de Bijbel met een rugzak die gevuld was met onmisbare spullen.
Dingen die nodig zijn om de tocht te  kunnen volbrengen en de goede bestemming te bereiken.
Ik moet u eerlijk bekennen: ik was er aardig tevreden over.
Mooi beeld toch?
Dat zal de kinderen best boeien.
En dat deed het ook.
De les was helder: Laat de Bijbel ons richtsnoer zijn.

Het beeld leerde mij echter een onverwachte les.
Als eerste wilde ik een tandenborstel uit de rugzak halen.
Om de link te leggen met Efeze 4: Geen vuile rede ga uit uw mond.
Maar hoe ik ook zocht, en welke rits van mijn grote rugzak ik ook opentrok, ik kon de tandenborstel maar niet vinden.
Terwijl ik zeker wist dat hij er moest zijn.
Daar sta je dan, gedwongen te improviseren.
Dat laatste was op zich geen probleem.
Maar met een schok realiseerde ik me dat de Heere me hier iets mee wilde leren: Gods spreken door Zijn Woord ligt niet zomaar voor het grijpen.
Al weet ik zeker dat God in Zijn Zoon een vrije toegang garandeert tot Zijn genadetroon: het is geen kwestie van even de juiste rits opentrekken.
Hij vraagt van mij en u een biddend bezig zijn.
Zo wordt de wandeltocht een ware zoektocht die dán weer worstelend, en dán weer zingend wordt afgelegd: 
“Laat Uw geboôn op reis mij niet ontbreken” (Psalm 119:10).